MOJE LATA Z JANEM PAWŁEM II

"Doktor Navarro" - jak zwykł mawiać o swoim rzeczniku papież Wojtyła, rozpoczął pracę rzecznika prasowego Watykanu, w 1984 roku. Wszędzie był niejako cieniem samego papieża, skrzętnie notując słowa człowieka, który nie tylko go inspirował, ale i intrygował.  Jak sam wielokrotnie podkreślał do swoich bliskich, stał się "kimś uprzywilejowanym", gdyż nie tylko był głosem Jana Pawła II w świecie - jeżdżąc z różnymi misjami dyplomatycznymi, m. in. najbardziej niebezpiecznymi: do Moskwy oraz na Kubę. 

Mógł towarzyszyć papieżowi w jego codziennych obowiązkach, odkrywać jego rytuały, przyzwyczajenia, hobby. Co więcej, sam Jan Paweł II nie tylko zabiegał o kontakt ze swoim rzecznikiem, ale żywo interesował się sprawami, które dotyczyły rodziny rzecznika i jego najbliższych: rodziców, dzieci, krewnych i przyjaciół. 

Wyjątkową okazją do bliższego poznania postaci Karola Wojtyły, stały się najpierw słynne już obiady, o których autor pisze na kartach swojej książki. Okazało się, że stały się one jedną z odpowiedzi na warunek, jaki Joaquín Navarro-Valls postawił Stolicy Apostolskiej: "Będę spełniał swoje obowiązki jak najlepiej, ale mam jeden warunek - bezprośredni kontakt z samym Ojcem Świętym". Tej pierwszej wizycie w Pałacu za Spiżową Bramą, towarzyszyła dr Navarro nie tylko radość, ale i jak się łatwo można domyślić - swoista ekscytacja z poczuciem dziwnego uczucia kłucia w żołądku. No bo jak to jest możliwe, że on - lekarz i dziennikarz, odtąd będzie rozmawiać z samą głową Kościoła? Czytając ten fragment natychmiast przewinęły się w mojej głowie słowa z Łukaszowej Ewangelii: "Dla Boga bowiem, nie ma nic niemożliwego!".

Jak łatwo można się domyślić, ojciec święty szybko pomógł pozbyć się tego uczucia stresu u swojego rzecznika: nie tylko ugościł go jako gospodarz, ale z uwagą słuchał. Po prostu był - te słowa wielokrotnie przebijają się na kartach tej wyjątkowej książki, dając nieme świadectwo o tym, jakim człowiekiem był Jan Paweł II. 

Joaquín Navarro-Valls nie tylko mógł być przenikać w struktury Watykanu, gdzie miał kontakt z kardynałami, prefektami, współpracownikami Stolicy Świętej.  Poprzez kontakt z nimi, przekazywanie informacji, uczenie się wielu nowych rzeczy stał się wzorem rzecznika. Dlatego uważam, że niniejszą książkę powinien przeczytać każdy, kto w swoim życiu planuje drogę zawodową związaną z mediami. Uwierzcie, to nie jest łatwy kawałek chleba. Przekonał się o tym wielokrotnie autor książki, kiedy jego plany burzyła natychmiastowa reakcja na jakieś wydarzenie, niespodziewaną chorobę czy operację ojca świętego. Nie tylko w sposób jasny i rzeczowy musiał jako rzecznik reagować - wcześniej konsultując swoje komunikaty z sekretariatem papieża, ale i uzgadniając wspólne stanowisko z jego współpracownikami. Nie była to łatwa praca, ale z książki przewija się jedno: dr Joaquín Navarro-Valls NIGDY nie pozwolił zszargać imienia ukochanego ojca. Zawsze, jak tylko mógł okazywał mu swoją miłość i bezwzględny szacunek. Jak najlepiej umiał, starał się wypełniać swoją misję bycia rzecznikiem tego, który do każdego chciał dotrzeć z orędziem o miłości Boga. 

Brał także udział w (nie)zwykłych papieskich pielgrzymkach, gdzie był świadkiem wzruszających momentów spotkań Jana Pawła II z ludźmi danego kraju. W książce możecie też poczytać, w jaki sposób papież przygotowywał się do swoich podróży, konsultował swoje homilie, doskonalił język. A to wszystko w przeciągu zaledwie 24 godzin, które wypełnione były po brzegi audiencjami, spotkaniami, celebracjami. Ojciec święty wstawał bardzo wcześnie i... swój dzień zaczynał od zimnego prysznica i gimnastyki. Oczywiście do czasu, kiedy stopniowo choroba pozbawiała go sprawności. Do końca jednak starał się walczyć: pokorą, determinacją i duchem. Nie brakuje więc w książce momentów pełnych wzruszeń, jak np. podczas ostatniej podróży, która papież - już ciężko chory - odbył w sierpniu 2004 roku, do sanktuarium maryjnego w Lourdes, będącego światowym centrum modlitwy ludzi chorych za sprawą źródła, które wytrysnęło tam za przyczyną Matki Bożej. 

Inny fragment, który bardzo poruszył mnie w książce, to wizyty Jana Pawła II na Czarnym Lądzie. Papież nie bał się wejść do szałasu, błogosławić, przytulać a nawet ocierać łzy. Jako namiestnik Chrystusa nie tylko niósł jego przesłanie całemu światu, ale świadczył całym sobą miłosierdzie poprzez czyny, słowa i swoją modlitwę. O tej wyjątkowej miłości i pomocy mieszkańcom Afryki też możecie przeczytać w tej pozycji. Co ciekawe, kiedy otoczenie papieża nie rozumiało niejednokrotnie jego czynów, Joaquín Navarro-Valls bez problemu natychmiast pojawiał się w jego bliskości, całym sobą solidaryzując się z jego postępowaniem. Co więcej, zawsze podczas dalekich lotów miały miejsce briefingi prasowe z udziałem mnóstwa dziennikarzy. Jak podkreślił autor książki, Jan Paweł II ze spokojem odpowiadał na każde pytania, zaś rzecznik Watykanu, w miarę potrzeb, uzupełniał je swoimi komentarzami. Obaj wzajemnie żartowali z różnych rzeczy, co u wszystkich wywoływało śmiech, zwłaszcza sam widok śmiejącego ojca świętego działał na wszystkich "zaraźliwie".

Mnie osobiście, najbardziej poruszyły  w książce dwa aspekty. Pierwszy z nich to wakacje. Jan Paweł II uwielbiał spędzać je we włoskich Alpach, gdzie chodził po górach, modlił się, czytał zaległe książki. Kontemplował piękno Boga w jego stworzeniu, poprzez wyciszenie, modlitwę, palenie ognisk z przyjaciółmi i członkami jego górskich wypraw - tak, jak to było w czasach krakowskich. Uczynił ze swojego życia arcydzieło. Joaquín Navarro-Valls zapewnił też wspaniałą dokumentację z każdych wyjazdów wakacyjnych, na bieżąco dostarczając mediom zdjęć, robiąc konferencje i odpowiadając na pytanie: TO JAK WYGLĄDAJĄ TAKIE PAPIESKIE WAKACJE? Odpowiedź jest prosta: niezwyczajnie. Bo Karol Wojtyła na każdym kroku zaskakiwał swoje otoczenie. Przykładowo, postanowił pewnego wieczoru odbyć spacer sam na sam ze swoim rzecznikiem. Znów pytał o jego samopoczucie, dzielił się wnioskami, uzgadniał plany, dzielił się nowymi pomysłami. Zdradzał także swoje wspomnienia, dzielił się marzeniami, wśród których jedno okazał się nietypowe: bardzo chciał być na Mont Blanc. Po zakończeniu rozmowy, dr Navarro przystąpił do działania. Razem z ks. Dziwiszem - sekretarzem papieża, zorganizowali niespodziankę w najgłębszej tajemnicy. Na drugi dzień Jan Paweł II, rozpromieniony, w specjalnych śniegowcach, spacerował na szczycie góry... świat obiegły nagrania i zdjęcia, których autorem był oczywiście rzecznik Watykanu. Niezwykła rzecz - papież dzieli się swoim pragnieniem ze współpracownikiem, który bez słowa robi wszystko, by je zrealizować. Czysty przykład synowskiego oddania i miłości, bo nie wolno zapominać, że książka jest swoistego rodzaju pamiętnikiem, który ukazuje to właśnie ukazuje.

Drugim aspektem, jest czas postępującej choroby i samej śmierci Jana Pawła II. Kiedy wszyscy już zdają sobie sprawę z tego, że papież odchodzi, cały Pałac robi wszystko, by być jak najbliżej niego i okazywać mu swoją miłość. Tak samo robi też doktor Navarro, przychodzi, organizuje briefing, chce jak najlepiej informować o tym, co dzieje się na Watykanie. Tutaj jednak, emocje biorą górę, łzy napływają do oczu... Ten fragment poruszył mnie w książce najbardziej.