Fatima pod Giewontem

Mówiąc o Fatimie, dzisiejszy wpis muszę rozpocząć od mojej ukochanej babci - Stanisławy, która nauczyła mnie wierności fatimskiemu orędziu. Kiedy miałem 4 lata, w księgarni karmelitańskiej w Czernej, kupiła mi kasetę VHS, na której był film animowany o Fatimie. Jego tytuł brzmiał "Dzień, w którym zatańczyło Słońce - prawdziwa historia Fatimy". Pamiętam, że bardzo zacząłem płakać podczas sceny, kiedy mama Łucji, nie tylko nie uwierzyła w jej historię o Pięknej Pani, ale urządziła jej karczemną awanturą, zakończoną użyciem siły i zamknięciem w pokoju. Nie rozumiałem tego do czasu, aż zapoznając się z całą historią natrafiłem na słowa wizjonerki, w których ona nie tylko rozumie postępowanie swojej mamy, ale wręcz ją usprawiedliwia. Maria Rosa dos Santos była wyczulona na kłamstwo i do końca nie mogła uwierzyć w to, że niebo wybrało właśnie jej córkę do wielkiej misji.

Potem pamiętam oglądaną beatyfikację Hiacynty i Franciszka przez Jana Pawła II, w Fatimie, w 2000 roku. W pewnym momencie na ekranie telewizora pokazała się starsza zakonnica w karmelitańskim habicie, zaś komentator zaczął opowiadać, że jest to własnie Łucja. Widząc co się dzieje, zacząłem krzyczeć: "Babciu, babciu patrz! Emłucja.....tylko taka stara jakaś!". Babcia oczywiście z radością wzięła mnie na kolana i zaczęła wszystko tłumaczyć. Jeżeli chcecie swoim dzieciom pokazać ten film - proszę bardzo! Tutaj link (niestety, już z innym lektorem): 

Tak zaczęła się moja przygoda z Fatimą, zaś w 2006 roku, podczas wakacji w Zakopanem po raz pierwszy wybrałem się z bliskimi do sanktuarium na Krzeptówkach. Od tamtej pory mam jedną zasadę: nie ma wizyty w stolicy Tatr, bez odwiedzin tego miejsca! 

Samo sanktuarium jest położone w wyjątkowym miejscu - u podnóża Giewontu. Co więcej, okalają je paciorki różańca, w nawiązaniu do głównej treści orędzia Matki Bożej. Przekraczamy bramę i naszym oczom ukazuje się wielka świątynia z wieżą, zwieńczoną koroną. Kierując się ku drzwiom, po prawej stronie mijamy pomnik Jana Pawła II, który wyciąga ręce ku panoramie Tatr. Tych elementów papieskich w tym miejscu, jest całe mnóstwo!

Nad wejściem głównym do sanktuarium widnieje napis: "SANKTUARIUM MATKI BOŻEJ FATIMSKIEJ - WOTUM WDZIĘCZNOŚCI ZA URATOWANIE ŻYCIA OJCA ŚWIĘTEGO W DNIU 13. 05. 1981R.". Chwytamy za klamkę wielkich, drewnianych drzwi i wchodzimy do kruchty, gdzie po prawej stronie znajdują się relikwie św. Ludwika Marii Grignion de Montfort. Jego obecność w tym miejscu jest nieprzypadkowa, bowiem to z jego słynnego "Traktatu", Karol Wojtyła wziął swoje słynne zawołanie "TOTUS TUUS". W  kruchcie, znajdują się z kolei inne, bardzo ważne słowa: "MONSTRA TE ESSE MATREM" - co w tłumaczeniu brzmi: "Okaż, że jesteś Matką". 

Kiedy już wejdziemy do centralnej części kościoła, oczy wszystkich natychmiast biegną ku prezbiterium. To tam, w wielkim ołtarzu, umieszczona jest naturalnej wielkości figura Matki Bożej Różańcowej. Przedstawia ona Maryję z czerwcowego objawienia w Fatimie, gdzie ukazała swoje Niepokalane Serce otoczone cierniami  - to właśnie Serce Matki Bożej oraz nabożeństwo pierwszych sobót i poświęcenia Rosji, stanowią obok modlitwy różańcowej główny filar fatimskiego orędzia, a także składają się na drugą część tajemnicy. Matka Boża wzrok ma skierowany ku pielgrzymom, w prawej dłoni trzyma różaniec, lewą zaś wyciąga ku każdemu kto do Niej przychodzi, aby go podnieść z grzechów i umocnić swoją miłością. Gorąco zachęcam Was, którzy czytacie tego bloga, by wejść do zakrystii i poprosić o możliwość wejścia "na górę", do Matki Bożej - życzliwe siostry nazaretanki pokierują, gdzie trzeba. 

Wracając do sanktuarium i figury - przywieziona została z Fatimy, jest to typ Immaculata - z wyciągniętymi dłońmi i sercem. Oprócz niego są jeszcze dwa: Capelina - na wzór słynnej figury José Ferreiry Thedim'a, która doznaje czci w kaplicy objawień w Fatimie, a także Peregrina - ze złożonymi dłońmi i różańcem. O tej ostatniej będzie w dalszej części tego wpisu. 

Poniżej Maryi znajduje się wspaniałe tabernakulum, które kształtem przypomina zarówno monstrancję - w nawiązaniu do Eucharystii, a także wirujące Słońce, co upamiętnia cud, jakiego Matka Boża dokonała na zakończenie objawień w dniu 13 października 1917 roku.  Nad tabernakulum, opromienionym światłem, wypisano złotymi literami słowa Maryi z Fatimy: "Niech ludzie odmawiają różaniec i czynią pokutę za swoje grzechy". 

Jeżeli dobrze przypatrzymy się na prezbiterium, ma ono kształt papieskiej tiary - to jeden z elementów, który mówi o tym, że nie ma Fatimy bez Papieża Polaka. Nawiasem mówiąc, jego postać odnajdziemy na witrażach autorstwa braci Kałczyńskich, a także w piątej oraz dwunastej stacji drogi krzyżowej, gdzie Jan Paweł II występuje w roli Szymona z Cyreny i św. Jana. Święty papież ma także swój boczny ołtarz, gdzie pielgrzymi mogą pomodlić się przy jego relikwiach. 

Wszystko - prócz witraży - zostało wykonane przez górali, którzy w przeciągu pięciu lat wznieśli to sanktuarium swoimi rękoma, nie było żadnego wielkiego sponsora. Warto też wiedzieć, że pod każda cegłą kładziono zdjęcie Jana Pawła II i cudowny medalik, zaś w fundamentach są dwa kamienie węgielne: z miejsca objawień Maryi w Fatimie oraz z bazyliki św. Piotra. 

Sam cudownie ocalony, św. Jan Paweł II przybywa w to miejsce 7 czerwca 1997 roku, by dziękować Maryi za ocalenie i konsekrować sanktuarium ku jej czci. Dzieje się wówczas rzecz niezwykła: następca Piotra nie robi pięciu krzyżyków, ale wylewa cały olej na blat ołtarza... W czasie pontyfikatu taka sytuacja miała miejsce tylko dwa razy: na Krzeptówkach oraz w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach. 

Samo sanktuarium, to nie tylko wspaniały kościół. To przede wszystkim Kaplica Niepokalanego Serca Maryi. To tutaj bije źródło tego miejsca i to tutaj zaczęła się historia Polskiej Fatimy. W jej wnętrzu znajduje się cudowna figurka Matki Bożej Fatimskiej, w typie Peregrina - jest to jedna z trzech figur fatimskich, jakie dotarły do Polski, a konkretniej do Prymasa Wyszyńskiego. Jedną z nich ofiarował właśnie księżom pallotynom na Krzeptówki, z prośbą by jeździli po kraju głosząc orędzie Maryi z Fatimy. Tak też sie stało.  Zanim jednak przybyła tutaj figurka, czci doznawał obraz Niepokalanego Serca Maryi. Obecnie jest on w tutejszym skarbcu wraz z licznymi pamiątkami po Janie Pawle II. Co więcej, wśród darów był obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który kustosz i budowniczy tego miejsca - ks. Mirosław Drozdek SAC, otrzymał od Papieża Polaka. Był on w jego prywatnej kaplicy, a dziś doznaje czci w Toruniu. 

Przed tą figurą w kaplicy, wierni trwali na modlitwie 13 maja 1981 roku, kiedy dotarła do nich wiadomość o zamachu na placu św. Piotra. To przed tą figurą zostaje złożony ślub o budowie sanktuarium, jeśli tylko Maryja uratuje papieża. To przed tą figura modli się osobiście Jan Paweł II w pierwszą sobotę miesiąca - 7 czerwca 1997 roku, zanim dokona konsekracji sanktuarium. Wypełnia w ten sposób część nabożeństwa pierwszych sobót - piętnastominutowa medytacja. Sam osobiście ukoronował ją 1987 roku, w Rzymie 12 października, ale w akcie koronacji widnieje data 22 października 1987 r. Powód? Papież nawiązał w ten sposób do dnia inauguracji swojego pontyfikatu. Dziś, w ciszy kaplicy trwa adoracja, a wierni nieustannie trwają na modlitwie. Matka Boża Różańcowa w ciszy wsłuchuje się w ich prośby. Dowodem ich wysłuchania są liczne wota: zarówno w kaplicy, jak i w samym sanktuarium. Wiele z nich jest podziękowaniem za wielkie cuda, ale i za uratowanie Jana Pawła II. 

Przed kaplicą Niepokalanego Serca Maryi, widzimy grupę rzeźb: przedstawiają one pastuszków: Łucję, Hiacyntę oraz Franciszka; którzy klęczą przed Aniołem Pokoju. Ten niezwykły posłaniec z nieba w 1916 roku 3-krotnie ukazał się dzieciom i przygotowywał je na spotkanie z Królową Pokoju. Tutaj wielu pielgrzymów jest w szoku, gdyż figura Anioła stoi na oryginalnym kamieniu, na którym klęczał i dawał dzieciom komunię. Przecięto go na połowę - jedna część została w Portugalii, druga przyjechała do Zakopanego. Żadne inne sanktuarium na świecie nie może się pochwalić tak cenną relikwią!